Biografia
Lista de Poemas
Entre o Carvão e o Código
Vivemos uma era curiosa. Em um mesmo dia, a gente pode desenhar com carvão como os antigos nas cavernas e, logo depois, gerar imagens com um clique numa inteligência artificial. Estamos entre dois mundos — um com cheiro de terra e tinta, outro feito de dados e algoritmos. E sabe o que é mais incrível? Podemos viver os dois.
Não é sobre escolher entre o passado e o futuro. É sobre integrar. Ser, ao mesmo tempo, criador ancestral e pensador do agora. É saber que o carvão que suja os dedos carrega tanta força quanto o código que gera pixels. Um não anula o outro — eles se complementam. E é aí que mora a beleza da arte hipermoderna: a fusão entre o humano
e a máquina, sem perder a alma.
Mas tem um alerta escondido no meio dessa modernidade toda: não deixe que a tecnologia pense por você. Não entregue seu senso crítico, sua sensibilidade, sua criatividade natural nas mãos de uma programação qualquer. A inteligência artificial é ferramenta, não substituta. Ela pode ampliar sua visão, mas nunca deve ser seu olhar.
Use o robô, o telemóvel, o software — mas com intenção. Com consciência. Com arte. Faça da tecnologia o seu ateliê portátil, seu pincel do século XXI, seu estúdio expandido. Mas não esqueça de que quem cria de verdade é você.
Porque no fundo, ser um criador hipermodernista é isso: andar com um pé no fogo ancestral e outro na luz do LED, conectando instinto e inovação, barro e bytes. É olhar pra uma tela cheia de possibilidades e ainda assim lembrar que a sua mão, seu olhar e sua história são insubstituíveis.
Então, sim: desenhe linhas místicas, use carvão, use robô. Faça arte com tudo. Mas nunca deixe que nenhuma máquina, por mais avançada que seja, substitua a coisa mais poderosa que existe em você: o poder de imaginar, questionar e criar com consciência.
O Céu Acima de Você
Tem dias que o céu parece mais perto. Aquele azul aberto, limpinho, quase um convite pra sonhar alto. A gente olha pra cima e sente que tudo é possível. Mas também tem dias nublados, em que o céu tá cinza, pesado, e até parece que esqueceu da gente. Aí a gente se encolhe, anda cabisbaixo, e jura que o universo tá de folga.
Mas, olha... tem uma verdade simples e poderosa que a poesia lembra: o céu tá sempre lá. Seja branco, cinza, azul ou até meio amarelado de poluição, ele tá firme acima da nossa cabeça. E mais — tem sempre uma estrela brilhando por você, mesmo que você não a veja.
Às vezes, a gente acha que só pode agradecer quando tá tudo dando certo. Mas valorizar o céu — e a vida — mesmo quando as nuvens aparecem, é um superpoder que muda tudo. Porque o cenário pode mudar, mas o que realmente conta é a constância daquilo que nos guia. E acredite: existe, sim, uma luz lá em cima. Uma espécie de estrela particular que não apaga quando a fase tá difícil ou quando a gente se sente perdido.
Você pode estar num arranha-céu ou num ponto de ônibus. Pode estar no melhor momento da vida ou tentando juntar os cacos depois de uma tempestade. O céu continua sendo seu. E isso é uma coisa linda.
Então, valorize. Não só o céu bonito, mas também o dia comum, o momento cinza, o intervalo entre uma conquista e outra. Porque é ali, sem plateia e sem filtro, que sua estrela brilha mais forte: iluminando escolhas, te empurrando pra frente, te lembrando que o que importa não é onde você está — mas sim, pra onde você está olhando.
E se hoje o céu não estiver tão visível, tudo bem. Confia. A estrela não saiu de lá. Ela só tá esperando você levantar os olhos de novo.
Le risque de vivre
La vie commence au moment où nous choisissons. Parfois, sans le savoir. D’autres fois, avec peur. Mais toujours avec la certitude silencieuse que le temps transformera tout en mémoire. C’est curieux comme le souvenir a le pouvoir de modeler les contours de ce que nous avons été, comme si le passé devenait un tableau peint à plusieurs mains : les nôtres et celles de ceux que nous aimons.
L’amour, d’ailleurs, est l’un de ces traits fermes. Il crée des liens, trace des cartes invisibles entre les cœurs. Mais il n’est pas fait que de tendresse paisible. Il est aussi expérience, il est friction. C’est dans les imperfections du vivre-ensemble que nous apprenons à sculpter la patience et à esquisser l’empathie. La chaleur humaine ne vient pas de l’absence de conflits, mais de la volonté de rester proche, même lorsque tout semble éloigné.
La famille, c’est ce lieu étrange auquel nous appartenons avant même de comprendre ce que cela signifie. C’est le premier dessin que nous faisons de la vie, avec des traits maladroits mais sincères. Grandir, c’est colorier ce dessin avec de la poésie : voir la beauté dans le banal, trouver de l’art dans le simple geste d’être.
L’intention est l’ébauche de la pensée. Faire, c’est prendre soin du trait. Reconnaître, c’est regarder avec attention ce qui existe déjà et dessiner avec plus de clarté ce qui manque encore. Peindre, c’est exprimer avec courage, même lorsque la couleur ne sort pas comme prévu.
Enseigner, c’est un don. Apprendre, c’est de l’humilité. Les deux se confondent lorsque nous sommes prêts à vivre avec le regard ouvert. La vie, après tout, est un grand cahier d’esquisses — rempli d’essais, de taches, de ratures. Mais aussi de traits uniques, qui n’existent que parce que nous avons eu le courage de tracer sur la page.
Vivre, c’est cela : un exercice continu entre regarder et faire, entre prendre soin et créer. Et peut-être, juste peut-être, que le véritable art de la vie réside dans l’acceptation que le dessin ne sera jamais achevé — et malgré tout, continuer à dessiner.
A Liberdade só existe no limite
A diferença entre culpa e responsabilidade é a liberdade,
que não mora no caos, nem na plena vontade —
mas brota onde o limite ergue sua fronte,
como um rio que dança sem transbordar da ponte.
A liberdade só existe no limite,
no fio estreito onde a alma se admite
frágil, humana, mas cheia de luz,
como o gesto de amor de Jesus.
Jesus, preso na cruz, nos libertou
com seu amor de perdão, que tudo abraçou.
Não foi a força, mas a entrega calma
que abriu as grades do tempo na alma.
O perdão é uma viagem no tempo,
que cura o passado num só momento.
Não apaga, mas transforma a dor —
em silêncio, em paz, em flor.
Assim, na linha tênue entre o erro e a ação,
nascem asas feitas de compaixão.
Pois ser livre é aceitar o peso do chão,
e ainda assim, escolher o coração.
A Pétala da Paixão
A gente tem essa mania de achar que a paixão é fogo de artifício: intensa, barulhenta, imediata. Que ela chega explodindo tudo, varrendo a rotina com suas cores vibrantes e deixando a gente sem chão. Mas, às vezes, a paixão é sutil. Quase tímida. E demora pra florescer.
A paixão é como a pétala de um cravo que desperta depois de um longo inverno.
Bonito, né? E verdadeiro. Porque, no fundo, a paixão é resistência. Ela sobrevive ao frio, à espera, às fases em que tudo parece cinza. Ela dorme em silêncio, mas não
desaparece. Fica ali, germinando por dentro, até o dia em que, sem avisar, resolve desabrochar.
E não estamos falando só de paixão por alguém — mas pela vida. Por um projeto, por um sonho antigo, por você mesmo. Às vezes, a gente passa por invernos emocionais sem fim: desânimo, rotina pesada, coração em modo avião. E acha que a paixão foi embora de vez.
Mas não foi. Ela só tava recolhida, se preparando. Porque até a flor mais linda precisa de tempo pra atravessar a terra escura antes de tocar o sol.
Quando ela volta, volta como uma pétala: delicada, mas cheia de potência. Um sinal de que ainda há beleza, ainda há desejo, ainda há coisas que fazem o peito vibrar. E aí, tudo ganha cor de novo.
Então, se você está atravessando um inverno, não desanime. Ele não é o fim, é só o intervalo. E mesmo que agora pareça tudo estéril, frio ou sem graça, saiba: a paixão vai voltar. Mais madura, mais sincera, mais sua.
Porque a vida, como o cravo, sempre encontra um jeito de florescer outra vez.
O Coração do Forasteiro
Ser imigrante é muito mais do que cruzar fronteiras. É carregar no peito um pedaço de terra que ficou pra trás, um idioma que já não cabe inteiro na boca, uma saudade que insiste em falar mais alto que o fuso horário. É andar por ruas novas com passos antigos. É tentar recomeçar onde tudo já começou sem você.
E, sim, há beleza nisso — mas também há dor.
Porque quem deixa sua terra, muitas vezes, deixa também parte de si. Deixa os cheiros conhecidos, os rostos familiares, os lugares onde a memória já sabia o caminho de cor. E
chega num novo mundo com o coração cansado, às vezes ferido, às vezes desconfiado, como quem já foi empurrado pelo abandono uma ou duas vezes a mais do que deveria.
Mas é justamente aí que mora a força do imigrante.
Não é fácil ser forasteiro. Ser o “diferente”, o que fala com sotaque, o que ainda se perde nas entrelinhas da cultura local. Mas há uma coragem profunda em quem se permite recomeçar. Em quem troca o conhecido pelo possível. Em quem, mesmo machucado, escolhe continuar amando a vida — mesmo quando ela parece não reconhecer de onde você veio.
E essa força não se vê de longe. Ela mora nos detalhes: no sorriso tímido ao aprender uma nova palavra, na persistência de quem procura emprego mesmo sem diploma reconhecido, no olhar firme de quem planta esperança em solo estranho.
A motivação que pulsa no peito de quem parte é a mesma que pode inspirar quem ficou: a capacidade de seguir em frente mesmo com o coração remendado. De criar novos laços, novas histórias, nova casa — dentro e fora de si.
Você não precisa ter mudado de país pra se sentir estrangeiro em algum momento da vida. Basta mudar de fase, de trabalho, de ciclo. Todos somos imigrantes em algum momento: da infância para a vida adulta, de uma versão antiga de nós para uma mais forte, mais consciente.
E quando o coração estiver ferido pelo abandono — seja de pessoas, de lugares ou de tempos que não voltam — lembre-se: é possível florescer mesmo longe das raízes. Basta seguir, passo por passo, com fé no que se constrói... e com amor pelo que ainda virá.
Серце чужинця
Бути іммігрантом — це набагато більше, ніж просто перетнути кордон.
Це носити в грудях шматочок землі, що залишилась позаду,
мову, яка вже не повністю поміщається в роті,
тугу, що голосніша за будь-який часовий пояс.
Це ходити новими вулицями зі старими кроками.
Це намагатися почати спочатку там, де все вже почалося без тебе.
Так, у цьому є краса — але також і біль.
Бо той, хто покидає свою землю, часто залишає і частину себе.
Залишає знайомі запахи, рідні обличчя,
місця, де пам’ять вже знала дорогу напам’ять.
І прибуває в новий світ із втомленим серцем —
іноді пораненим, іноді настороженим,
як той, кого вже не раз штовхали у спину покинутістю.
Але саме в цьому й криється сила іммігранта.
Не легко бути чужинцем.
Бути «іншим», тим, хто говорить з акцентом,
тим, хто ще губиться у підтекстах місцевої культури.
Але є глибока сміливість у тому,
хто дозволяє собі почати заново.
У тому, хто міняє знайоме на можливе.
У тому, хто, навіть поранений,
продовжує любити життя — навіть коли воно не впізнає, звідки ти прийшов.
Ця сила не помітна здалеку. Вона живе в деталях:
у сором’язливій усмішці, коли вивчаєш нове слово,
у наполегливості шукати роботу, навіть без визнаного диплома,
в твердому погляді того, хто садить надію на чужому ґрунті.
Мотивація, що пульсує в грудях того, хто вирушає в путь,
є тією ж, що може надихнути тих, хто залишився:
здатність іти далі навіть із залатаним серцем.
Творити нові зв’язки, нові історії, новий дім —
всередині й зовні себе.
Тобі не обов’язково змінювати країну, щоб відчути себе чужинцем.
Достатньо змінити етап життя, роботу, цикл.
Усі ми — іммігранти в якийсь момент:
з дитинства до дорослого життя,
зі старої версії себе до сильнішої, свідомішої.
І коли серце буде поранене покинутістю —
людей, місць чи часу, що не повернуться —
пам’ятай: розквітнути можливо навіть далеко від коріння.
Потрібно лише йти — крок за кроком —
з вірою в те, що будується…
і з любов’ю до того, що ще прийде.
Milagres de Segunda-feira
A gente tem essa mania estranha de achar que a vida vai começar só depois de algo grandioso. Tipo: “quando eu fizer aquela viagem dos sonhos...”, “quando eu for promovido...”, “quando eu encontrar aquela pessoa que vai mudar tudo”. E enquanto esse “quando” não chega, a gente vive meio que no modo soneca, esperando um milagre com trilha sonora épica e fogos de artifício.
Mas deixa eu te contar um segredo que parece poesia de para-choque de caminhão (e talvez seja): os milagres mais poderosos acontecem nas terças-feiras nubladas, nos cafés apressados e nas conversas com vizinhos que falam demais.
Porque, olha só: transformar seus desejos mais profundos em realidade não exige um palco iluminado. Exige atenção. A vida vive deixando oportunidades escancaradas no nosso caminho, mas a gente tá tão ocupado esperando um sinal de neon que não vê a plaquinha escrita “comece por aqui”.
Você quer ser artista? Começa rabiscando no caderno velho. Quer empreender? Talvez aquela ideia que você teve no banho ontem já seja um começo. Quer ser mais feliz? Talvez desligar o celular por meia hora e andar no parque já seja um ensaio de alegria.
A chave tá no cotidiano. Nas pequenas escolhas, nas atitudes quase invisíveis. É ali que os sonhos ganham raiz. Não é sobre fazer tudo agora, mas sobre fazer alguma coisa hoje. Mesmo que seja só um passo torto, mas é um passo.
Então, sim, siga seus desejos mais profundos. Mas não espere a aurora boreal aparecer no seu bairro pra começar. Às vezes, o que vai mudar sua vida tá mais perto do que parece: no telefonema que você vem adiando, naquela ideia simples que vive voltando, ou até na coragem de dizer “sim” pra algo novo — mesmo que te dê um frio na barriga.
Sonhar é lindo. Mas realizar, meu amigo, exige calça jeans, agenda na mão e um olhar atento pra tudo que te cerca.
Vai lá. O extraordinário tá disfarçado de comum. E a sua vida não precisa esperar o grande momento pra começar a brilhar.
Héroe de sí mismo
Hay quienes creen que la fuerza es no sentir. Que ser un héroe es no llorar nunca, no temblar, no caer. Pero los verdaderos héroes —los de carne y hueso, los que viven aquí, fuera de las pantallas— saben que el coraje habita precisamente en la vulnerabilidad.
Llorar no es debilidad. Es proceso. Es cura. Es cuando el alma se desliza por los ojos para aliviar lo que el pecho ya no puede sostener. Y quien ya ha llorado en silencio, quien ya se ha reconstruido con lágrimas, lo sabe: eso nutre. Nutre como el agua en el desierto, como el sol después de un largo invierno.
El camino del héroe, a veces, pasa por un desierto interior. Soledad, dolor, traumas que nadie ve. Pero también pasa por encuentros transformadores. Por la belleza que existe en el otro —y que revela lo más hermoso que hay en nosotros.
Hay algo profundamente reparador en reconocer en lo femenino —en cualquier forma de acogida, suavidad, sensibilidad— un puerto seguro. Un espacio donde no es necesario fingir dureza. Donde ser liviano está permitido. Donde el alma azul del otro se refleja en nuestra piel y nos recuerda que nunca estamos realmente solos.
Y cuando encontramos ese lugar, esa persona, esa sensación… se vuelve tatuaje. Queda marcada en el tiempo, en la memoria, en el cuerpo. Como un símbolo de que sobrevivimos. De que nos salvamos. De que no necesitamos ser invencibles —solo reales.
Tú puedes ser tu propio héroe, sí. No ese perfecto, inalcanzable. Sino el que lo siente todo, cae, se levanta, ama y se reconstruye. El que encuentra belleza incluso en el dolor que ya pasó. Y que, en medio de la tormenta, aún logra ver el cielo despejado —ligero, azul, silenciosamente entero.
Eso es lo que nos salva: reconocer que la fuerza no está en no sufrir. Está en seguir amando incluso después de haber sufrido. Y seguir adelante —más entero, más liviano, más verdadero.
Between Charcoal and Code
We live in a curious era. In the same day, we can draw with charcoal like the ancients in caves and, shortly after, generate images with a single click using artificial intelligence. We are suspended between two worlds — one with the scent of earth and paint, the other built from data and algorithms. And you know what’s most amazing? We can live in both.
It’s not about choosing between the past and the future. It’s about integration. Being, at once, an ancestral creator and a thinker of the now. It’s knowing that the charcoal that stains your fingers holds as much power as the code that generates pixels. One doesn’t cancel the other — they complement each other. And that’s where the beauty of hypermodern art lies: the fusion between human and machine, without losing the soul.
But there’s a warning hidden in the midst of all this modernity: don’t let technology think for you. Don’t hand over your critical thinking, your sensitivity, your natural creativity to just any programming. Artificial intelligence is a tool, not a substitute. It can expand your vision, but it should never be your gaze.
Use the robot, the smartphone, the software — but with intention. With awareness. With art. Make technology your portable studio, your 21st-century brush, your expanded workspace. But never forget that the one who truly creates is you.
Because, at heart, being a hypermodern creator means this: walking with one foot in the ancestral fire and the other in LED light, connecting instinct and innovation, clay and code. It means looking at a screen full of possibilities and still remembering that your hand, your gaze, and your story are irreplaceable.
So yes: draw mystical lines, use charcoal, use robots. Make art with everything. But never let any machine, no matter how advanced, replace the most powerful thing within you: the power to imagine, to question, and to create with awareness.
Português
English
Español