Lista de Poemas
Aviso
ondulando uma garrafa
com uma mensagem como passageira.
Frequentemente se assemelhava, em silêncio,
a um gigantesco vapor de Southampton.
Encalhou sem que a houvessem lido e ficou
congelada
entre as geleiras da Costa do Labrador.
CAVALO E CAVALEIRO
tornaram nobre o cavalo árabe
ao serviço de muitos príncipes degenerescentes.
Por vezes também as caudas que se agitaram por esses déspotas
acabaram por lançá-los no precipício,
enquanto o árabe que carregava o tirano
retesava os cascos no solo e estacava
à borda do abismo.
Assim são os cavalos e outros animais nobres.
Por isso Goya e outros grandes artistas
nos seus retratos de cavaleiros, maior atenção
consagraram ao cavalo
que ao pouco importante ocasional cavalgador,
fosse ele um grosseirão, ou um refinado,
um principiante da sela
ou um veterano dela.
O sonho de reunir com segurança cavaleiro e cavalo
acabou por tornar-se centauro,
cavaleiro que é sua própria montada.
Esse do cavaleiro o desejo sonhado
de não ser nunca derrubado.
Ajuste de contas
escurece, o vento caminha
com mocassins de nuvens pela ramagem do tempo.
Aproveites.
Se afugentas a melancolia, o tempo a entrega
em seu copo de plástico,
um cálice irreconhecível,
nova amargura sem sabor,
um frio desespero que se cola furtivamente
às tardes de tranquilizantes.
Devia ter ido a um balneário, tu dizes.
Devias ter fugido de ti mesmo a outro
homem, distinto.
Palavras vãs. Ainda que te apresses e saias
rapidamente,
perderás todos os teus trens,
cai o crepúsculo sem encanto, simplesmente
anoitece.
Por que abandonaste as dores que, no entanto,
tinham rostos próprios?
Não, querias ter coisas novas de todo
jei-to,
também os cadáveres deveriam ser novos,
mortos recém mortos.
Quando agora andas perdido, nem sequer sabes o
que é andar perdido,
teu vazio pesa
até ao ponto em que o avião tem
dificuldades para decolar.
Tu simplesmente segues perseguindo uma alegria
que desejas sem sombra.
Mas sem dores não há eixo ao qual ser fiel,
sem dores que lhe deem profundidade não há
verdadeiro mar,
só há uma borrifante prolongação até
o nada,
onde tu estás fazendo a cama vazia no
vazio.
Oh, se nos libertássemos de ti, vazio, que sempre
apareces abrindo caminho às cotoveladas,
de ti, coração do vazio, duro como uma pedra,
que unicamente comes alegria e com alegria
a consomes,
depois nada mais.
Comentários (0)
NoComments
Intervju med Harry Martinson
Harry Martinsson - Ett Diktarliv (SVT 1989-04-19)
Harry Martinson - från sockenbarn till nobelpristagare
Min Kärlek till havet & dess Farkoster - Harry Martinson berättar
Harry Martinson och flykten från torpen
K-special om Harry Martinson
Harriet & Eva Martinson berättar om fadern Harry Martinson och vänskapen till K A Strömberg.
Harry Martinsons självmord i Fylle-Calle Förklarar
Harry Martinson - Trailer
Idas torn: Harry Martinson och geodeterna
Författaräktenskapet Moa och Harry Martinson
Harriet och Eva Martinson berättar om sin far
Alla tider stråla samman - dokumentär om Aniara 1997 del 1 av 5
TRAILER: Harry Martinson - från sockenbarn till nobelpristagare
Till Harry från... dedikationer till Harry Martinson
Göran Bexell - Harry Martinson och etiken
Harry Martinson & K A Strömberg. 2 visionärer och deras vänskap
Harry Martinson: Wordsmith Extraordinaire | Harry Martinson Biography | Writers & Novelists
Harry Martinsons Tuvor - estradsamtal med Stefan Edman och Johnny Karlsson
Poetry Discussion || Aniara by Harry Martinson
Kopia av Till Harry från... dedikationer till Harry Martinson
Kulturen - Moa Martinsson (SVT 1988-11-06)
Klagolåt till Harry Martinson
Fredagsdikt #3 - Ängens sång av Harry Martinson
A impotência de Harry Martinson.
Harry Martinson
Daggmasken - En Tolkning av Harry Martinsons Dikt
Paulina Helgeson berättar om Harry Martinsons brevväxling om solmaskiner
📚 Vägen till Klockrike, Harry Martinson
Mitt i den brinnande solen av Harry Martinson Trio Isagel med 26/6 2011 Näbbeboda skola vers 2
I Harry Martinsons spår
Harry Martinson
Helge Skoog och Gunnar Edander får specialpris från Harry Martinson-sällskapet.
Carl Magnus von Seth hos Harry Martinson-sällskapet 2008
Harry Martinson - Jämshögs naturpoet
Åke Widfeldt hyllar årets Harry Martinson-pristagare Christian Azar
Dragspelets historia av Harry Martinson och hambo eft Otto Larsson
Adrian Eriksson/Harry Martinson - Den stora sorgen (The Great Sorrow)
K-Special Harry Martinson
La souffrance, Harry Martinson
Aniara (1986)
Harry Martinson - "Aniara" (1956) | Episode 37.1
Harry Martinsson - Känn dig ense
Harry Martinson-sällskapet på Åland maj 2007 del 1
Camilla Odhnoff om bildandet av Harry Martinson-sällskapet
Harrys jul av Ted Bjurwill och Harry Martinson
En Tolkning Av Harry Martinsons Liv
Aniara by Harry Martinson, Teater 90, director: Aleksis Meaney at Kaapelitehdas
Tre knivar från Wei (2022) - Trailer
Veckans musikstund vecka 23 - "Juninatt" med Eivor Hoffman
Adotado reiteradas vezes desde então, sua fuga definitiva se deu aos catorze anos a bordo de um navio a vapor, onde trabalhou em funções diversas: de grumete a maquinista naval. Nesse período esteve em várias partes do mundo. O regresso ao país natal se deu depois de contrair tuberculose, agravada sobretudo pelo constante manuseio do carvão.
Em terra, casou-se com Moa Martinson, uma viúva e mãe de três filhos, e cerca de quinze anos mais velha.
No ano do casamento, em 1929, publicou o seu primeiro livro, uma coletânea de poemas intitulada Spökskepp. Esta obra suscitou alguma atenção por parte da crítica, que acolheu ainda melhor o aparecimento de Nomad em 1931.
Por essa altura juntou-se ao movimento literário Fem Unga, classificado como vitalista-primitivista. Em 1939 as tropas soviéticas invadiram o território finlandês, na chamada Guerra do Inverno e Martinson achou por bem alistar-se no Corpo Voluntário Sueco para defender a soberania daquele país; as vivências desse período foram registradas em Verklighet Till Döds, de 1940.
Em 1945 publicou Passad (Ventos Alísios), uma viagem espiritual dedicada ao companheirismo e, em 1948, foi a vez de Vägen Till Klockrike (Passagem Para Klockrike), romance que descreve as vagabundagens de Bolle, um homem lúcido e individualista.
No ano de 1949 tornou-se no primeiro autodidata oriundo do proletariado a ser eleito membro da Real Academia Sueca e, em 1954, recebeu um doutoramento Honoris Causa pela Universidade de Gotenburgo.
Em 1956 publicou Aniara, um poema épico que profetizava a evacuação do planeta Terra, tornada inabitável.
Em 1974, foi galardoado com o Prêmio Nobel de Literatura.
Português
English
Español