CAMINANDO CON ZAS POR LA AVENIDA

No lo dudéis, es mucho el peso del silencio,

E inevitable, pues os juro, que vivir se elige.

El calendario, sin remedio, es el de los árboles,

Y el frío no necesita llevar mensajes

Para llenarme las manos de ausencias.

A ambos lados de la luz, la brisa

Es como si peces en ascuas fueran las voces.

La fatiga es afrutada en estas tardes leves

En las que envejecer tiene un ritmo oscuro,

como si Luisiana de pronto en mis oídos..

No lo dudéis, vivir cansa, y generoso nos llena

De risas, como tantanes, las comisuras

De este fabuloso velatorio donde todo resucita

Siempre que camines por la cornisa de los sueños,

Ya sabes, puro estar por tus huesos,

Como los árboles, que la lluvia, esta tarde, enciende.

Escoito e traduzo o silencio do mundo
Súmome nunha melancólica rabia,
E por un momento, nesta tarde de domingo,
Á que só lle falta unha festa no ojal da chaqueta,
Segundo o sol deslízase lentamente como unha mayúscula folla de outono,
Sobre este océano de fiestras, sempre abertas.
E por un momento é a luz a que describe
Todo o que espero neste instante.
Despois conteño a respiración no corazón
E deixo paso á adorable multitude dos mortos
E aos vivos co seu magnifico Esquecemento,
E grandes avenidas e pequenos camiños
trenzan a pel mais delicada que os meus ollos coñecen,
Pois teño a certeza de que a túa mirada é a pel do Mundo.



Escucho y traduzco el silencio del mundo
Me sumo en una melancólica rabia,
Y por un momento, en esta tarde de domingo,
A la que solo le falta una fiesta en el ojal de la chaqueta,
Según el sol se desliza lentamente como una mayúscula hoja de otoño,
Sobre este océano de ventanas, siempre abiertas.
Y por un momento es la luz la que describe
Todo lo que espero en este instante.
Después contengo la respiración en el corazón
Y dejo paso a la adorable multitud de los muertos
Y a los vivos con su magnifico Olvido,
Y grandes avenidas y pequeños caminos
trenzan la piel mas delicada que mis ojos conocen,
Pues tengo la certeza de que tu mirada es la piel del Mundo.

Dos "eus" que son eles

un eu que son os outros


Sain de Maside onde nacin por primeira ves

e con dez anos cruceime con él

na rúa do Progreso, atravesando a Praza Maior,

nos vairons da Muralla

camiño da livreria Celta

onde meu pai comproume

a primerira e mais fermosa pluma estilográfica.

E a Lingua continuaba a ser a nosa

Chegamos a Ferrol, e meus irman mais eu,

fumos os pailans, os analfabetos,

acento da aldea e castelan mal falado.

Eu baixaba con once, doce anos, atabanado,

dende o cruceiro de Canido

atravesando aquel Ferrol, onde a chuvia

continuaba a ser de aldea como nos

Un Ferrol, o anverso do ilustrado,

cuadriculado, de compás e cartabón,

un Ferrol misterioso e laberíntico,

que me levaba aos muelles, aos peiraos,

ao mar, mais ainda, a aquelas portas

de luces vermellas, de voces salgadas.

Miña imaxinacion era un universo ardendo

de promesas e de viaxes

Leia baixo a sabanas, á luz dunha linterna

ducias de novelas negras

que encheron a miña insomne cabeza

de oscuros personaxes, de mulleres

mais reais que a que me arrodaban dende neno,

menos aquela que me dou de mamar,

e que non foi miña nai,

enchendo de traficantes de armas,

de extraperlistas, de cadaleitos cheos de tesouros,

ou de aterradores secretos,

de risas como dexesos tatuados,

de noites espesas como carballeiras ameigadas

onde o crimen e a xolda dos malos

ameazaban o soño dos que tiñan fé.

Era naquelas tabernas, naquelas tascas,

cas portas entornadas,

como pálpebras entrepechadas

dunha realidade sacada das novelas

casi tan negras como os invernos da nenez,

daquel rapaz en pecado, soñando esperto

Mais tarde supen, xa lonxe de Ferrol,

Pra sempre co mar nos miolos,

que baixaba empuxado

polas voces que alumeaban

como os meus queridos vagalumes,

arroutado por unha caterva de linguas,

palavras como faiscas

que poñian ante min a Terra,

e os Mares Furiosos,

larpeiros dos soles maduros,

das infinitas beiras, e sobre todo,

o territorio de todas ás naves,

dos trasatlánticos sempre sempre acesos,

e enmalloume unha Rosa dos Ventos na alma,

que ainda hoxe trema na maruxia dos sonhos.

Coñecin que tiña unha aldea na lingua

E era a infancia á que a lingua contia

Un universo en expansión perpetua

que fixo de min o mais humilde cosmopolita ,

o viaxeiro, o nómada, que sempre atopa

o seu lugar ali onde acendese o lume

E tartexando todas as linguas, a lingua,

compartilhar ás adorabeles derrotas,

ás singraduras de abundantes colleitas,

É obriga nosa, contalas,

pois nos vai a vida en elas.


E son nosas falas a ferramente perfecta

pra habitar o presente

sem intermediários e sem administradores do medo.

Volvin a Ferrol, e fun testemunha

de como ás cinzas cubrianno todo

os guindastres compartillaban

a súa extinzón cas grullas e ás garzas

Nos tellados as árvores medraban

e nas cornisas a herba cantaba en silenzo

Mais tamen escomenzou a escoitarse

nas rúas mais vellas, palavras encarnadas,

poemas incondicionais, inconsumibles,

Versos enchendo os vasos, sempre comunicantes,

E todo viña a constatar o que os mais insumisos

sabian sem dubidas, que a vida é inaprazable,

que basta con ver un instante o ceo na terra

pra que elo sexa inesquecible,

como o amor que prende na lingua.